Λίγο ἀκόμα καί θά σταματοῦσε ὁ ἥλιος

Λίγο ἀκόμα καί τά παιδιά σου δέν θά ξανααντίκριζαν τό χαμόγελό σου τό φωτεινό. Γιαυτά θάναι πάντα φωτεινό τό χαμόγελό σου κι ἄς νιώθεις τόση μοναξιά. Τόσο κενό καί ἀπόγνωση.


Στάσου μιά μέρα. Περίμενε. Μή βιάζεσαι νά τερματίσεις ἐδῶ τήν πορεία πού ὁ ΗΛΙΟΣ σοῦ χάραξε...
Τινάζεται τό αἷμα καί γυρεύει τάχα νά περάσει ἀπό τό θάνατο γιά νά βρεῖ τή χαρά καί τή λύτρωση. Τό φῶς σέ σκοτώνει καί ἡ σκέψη ἀπό τό σκοτάδι σέ κυκλώνει ἐρωτικά.


Κι ἐκεῖ πού τό σκοτάδι θά σέ κατάπινε ὁλοκληρωτικά, ἦρθε τό χέρι τό ἀδελφικό. Ἦλθε ὁ λόγος ὁ γλυκός. Ἦλθε ἡ ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό μιά καρδιά πού ξέρει νά χτυπᾶ μέ τό χτύπο τῆς καρδιᾶς Του.


Και σέ κράτησε, ξεπεσμένε μου ἄγγελε, σέ κράτησε τήν τελευταία στιγμή. 
Θέλω νά σοῦ τηλεφωνήσω, μά δέν τολμῶ. Τί νά σοῦ πῶ;; Καί τί;; Νά ἀρχίσω λόγια πού τόσο τά χόρτασες ἀπό τρανούς καί μικρούς τῆς γῆς;; 


Τά χέρια μου ἄδεια ἀπό ἀγάπη, κενά ἀπό προσευχή καί ντρέπομαι νά σέ κοιτάξω, παιδί τοῦ φεγγαριοῦ, κόρη τοῦ γαλάζιου πού τήν ἀναστάσιμη ὀδύνη κρατᾶς στήν παλάμη σου.

 

 

 

 

Σωφρονία Μοναχή 

Last modified on Thursday, 14 June 2018 07:15
Share this article

About author

FreshPress

Email This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…