Μοῦ γνέφει ὁ Ἥλιος καί Τόν βλέπω!
Μέσα σέ κήπους ὁλόγιομους περπάτησα...
Κάθισα ἀποκαμωμένος διαβάτης...
 
Εἶδα μορφές ταλαίπωρες ἀπό τόν ἴδιο τους τόν ἑαυτό ...
 
Μιά μιζέρια. Ἕνα μηδέν κι ἕνα τίποτα νά ματώνουν νά τό κάνουν κάτι, νά τό κάνουν ζωή...
 
Στέκομαι στό παράθυρο καί κλαίω...
Τόση χαρά;; Τόσο ναί! Τόση κατάφαση τῆς παρουσίας Σου, Χριστέ μου;;
 
Προχωρῶ καί πορεύομαι καί κρατῶ τόσα λουλούδια καί τόσα χαμόγελα καί τόσα ΝΑΙ παραμάσχαλα...
Ὄνειρο ἡ ζωή καί νά ἦταν κι ἄλλη!
 
Χρώματα μέ πνίγουν καί φῶς !!!
Πολύ φῶς..
Καί μιά ἀγκαλιά, θεϊκή καί ἀπρόσμενη!
Μοῦ γνέφει ὁ Ἥλιος καί Τόν βλέπω!
Θέλω νά Τόν δεῖτε κι ἐσεῖς;;
Δέν Τόν βλέπετε;;
 
Κρύβεται σέ αὐτό τό "τώρα Του"...
 
Σέ αὐτό τό αἰώνιο καί ἀπαιτητικό τώρα Του...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Σωφρονία Μοναχή
Share this article

About author

FreshPress

Email This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…