Μοναχικοί καί πληγωμένοι ἄνθρωποι στό διάβα τῆς ζωῆς.

Ἐγκαταλελειμμένοι ἀπό ὅλους καί ὅλα...


Σέ μιά παρένθεση ποὺ ἔχει κλείσει ἀπό καιρό. Στό παγκάκι τῆς ζωῆς παραδιωγμένοι...


Ἄλλοι στά νοσοκομεῖα μόνοι, ἄλλοι στά γηροκομεῖα-ἔχοντας τόσα παιδιά- ἄλλοι χωρίς σπίτι, ἄλλοι χωρίς παιδιά, ἄλλοι χωρίς καθόλου χρήματα, χωρίς μιάν ἀγκαλιά, χωρίς ἕνα ζεστό σπίτι νά τούς περιμένει, χωρίς ἔστω μιά μάνα...


Εἶναι δύσκολο ἕως ἀδύνατο νά μποῦμε στή θέση τους ἔστω γιά λίγο, νά νιώσουμε τόν πόνο καί τήν ἀπογοήτευση -αὐτό τό ἀπόλυτο μηδέν ποὺ κατακλύζει τήν ψυχή τους...Φανταστεῖτε τοῦτο τον σταυρό νά τόν σηκώνεις χωρίς Θεό πόσο σκληρό καί ἀβάστακτο εἶναι...


Δέν λέω τίποτε ἄλλο. Μόνο μιά ἔκκληση νά τούς θυμηθοῦμε στήν προσευχή μας ὅλους αὐτούς ποὺ βρίσκονται στό παγκάκι αὐτό τῆς μοναξιᾶς, στό σύννεφο τοῦ τίποτε, στήν τρικυμία τοῦ τώρα. Μπορεῖ μιά προσευχή νά φέρει τήν ἄνοιξη...

 

 

 

 

Σωφρονία Μοναχή

Share this article

About author

FreshPress

Email This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…