11182017Σαβ
Last updateΔευ, 23 Μαϊ 2016 12pm



Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 00:00

Τό παλαιό ἱστορικό μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτος

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Τό παλαιό ἱστορικό μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτος βρίσκεται σὲ ὑψόμετρο 400μ. στήν πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ Πορρωβίτσης. Ἡ πνευματική ζωή τοῦ μοναστηριοῦ θεμελιώθηκε πρῶτα πάνω σὲ αὐτοὺς τοὺς βράχους προτοῦ συνεχιστεῖ στόν τόπο ὅπου σήμερα βλέπουμε.

Ἀπέναντι ἀπό τὸ μοναστήρι βρίσκονται δύο γραφικά καί φίλεργα χωριὰ ὁ Καλαμιᾶς καί ὁ Βούτσιμος. Νομίζει κανείς ὅτι στέλνουν τὸν εὐλαβικό τους χαιρετισμό στὸ μοναστήρι ἔτσι ὅπως ἁπλώνονται στήν πλαγιὰ τοῦ ἀντικρινοῦ βουνοῦ.

Οἱ κτίτορες τότε τῆς Μονῆς διάλεξαν αὐτόν τόν τόπο ποὺ δὲν φαίνεται ἀπό τὴ μεριὰ τοῦ Κορινθιακοῦ κόλπου, διότι ἐκείνη τήν ἐποχή τό ἔθνος μας περνοῦσε δοκιμασίες ἀπό τοὺς Τούρκους ἀλλά καί ἄλλους κατακτητές. Ὁ τόπος τῆς μονῆς προσφερόταν γιὰ εἰρηνικά ἔργα.

Τό πρῶτο παλαιομονάστηρο πάνω στό βράχο κτίσθηκε ἀπο καταδιωκόμενους μοναχούς πιθανόν πρίν τό 1600μ.Χ. Ἔκτισαν τόν ναό πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Πάντων καί κατόπιν ἔκτισαν τὰ κελλιά κοντά στό νάρθηκα καί ἄνω τοῦ ναοῦ. Τό γεγονός ὅτι μέχρι σήμερα ὑπάρχουν ὁστά τῶν παλαιῶν μοναχῶν δείχνει τό ἀγωνιστικό καὶ ἀνδρεῖο φρόνημά τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ μέσα σέ τόσο ἀντίξοες συνθῆκες κατάφεραν νὰ ζήσουν καί νά ἀγωνιστοῦν μέχρι τέλους.

Ἡ Παλαιά μονή ἐγκαταλήφθηκε ἄγνωστο πότε καὶ ἀνοικοδομήθηκε ἡ νέα σημερινή μονή τό ἔτος 1706. Ἄγνωστο γιὰ ποιούς λόγους-ἴσως ἐπιδρομή τῶν Τουρκων(κατά τήν ἀναχώρησή τους ἀπο τήν Πελοπόννησο) ἴσως το ἐπικίνδυνο τόπου καί ἡ στενότητα τοῦ χώρου. Δύο εὐλαβεῖς χριστιανοί δώρησαν τήν παροῦσα περιοχή στούς μοναχοὺς καί κτίσθηκε ἡ νέα μονή.

Τό 1750 ἄρχισε ἡ ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.

Ὁ διάβολος φθόνησε τό θεοφιλές καί ἐθνοφιλες ἔργο τῆς Μονῆς καί συνετέλεσε στην  παρακμή της ποὺ ἀρχίζει με τή μεγάλη πυρκαγιά ποὺ συνέβη τό 1860 καί κατέστρεψε μέρος τῆς Μονῆς. Ἐπακολούθησε ὁ θάνατος τῶν περισσοτέρων μοναχῶν καί ἡ μονή κατέληξε νὰ εἶναι μετόχι μεγαλυτέρων μονῶν.

Τό 1952 ἡ Μονή ἀνακηρύσσεται σὲ ἀνεξάρτητη γυναικεία μονή. Τήν ἡγουμενία ἀνέλαβε ἡ Παϊσία Καρακούλια προερχομένη ἀπό τή μονή Προφήτου Ἡλιοῦ Πατρῶν. Μετά ἀνέλαβε ὡς συμβούλους τήν Ἀγαθονίκην Πετροπούλου καί τὴν μοναχήν Μακρίναν. Κατόπιν προστίθενται στή μονή δύο ἀκόμα μοναχές ἡ Εὐπραξία καί ἡ Ἀγαθαγγέλη. Ἡ μονή γνώρισε ἰδιαίτερη ἀνάπτυξη καί ἀνόρθωση ἐξαιτίας τῆς παραδειγματικῆς φιλεργίας τῶν μοναζουςῶν πού παράλληλα δὲν ἀμελοῦσαν καί τὸ ἔργο τῆς προσευχῆς γιὰ ὅλον τόν κόσμο. Στήν Ἱερά μονή Ἁγίας Τριάδος ὑπάγεται καί τό μετόχι τῆς Παναγίας Καταφυγιώτισσας στά Χαλκιάνικα Ἀκράτας. Τιμᾶται στό ὄνομα τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης καί ἐκτίσθη τό 1631. Ὀνομάζεται Καταφυγιώτισσα διότι πολλοί χριστιανοί κατέφευγαν ἐκεῖ γιὰ νὰ βροῦν ἀσφάλεια ἀπό τὶς ἐπιθέσεις τῶν Τούρκων. Πανηγυρίζει στίς 23 Αὐγούστου. Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ὁ Θεοδωρος Κολοκοτρώνης μετά τόν θάνατο τῆς πρώτης του συζύγου πέρασε ἀπό ἐκεῖ καὶ γνώρισε τὴ δεύτερη καί νόμιμο σύζυγό του.

Καί οἱ δύο μονές ἔχουν τίτλους τιμῆς γιὰ τὴν ἐθνοφιλή δράση τους ὑπέρ τοῦ Γένους μας.

Μετά τόν θάνατο τῶν πρώτων ἀδελφῶν ἡ μονή ἐρημώθηκε καί ξεκίνησε τὴν ἐπίσημη ἐπαναλειτουργία της στὶς 27 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 2017.

ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Τό νεώτερο καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς εἶναι καμαροσκεπής μονόκλιτος Βασιλική μὲ ἀμφικλινῆ στέγη.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΗ

ΖΩΝΗ ΠΡΩΤΗ: 1. Παράδεισος μετά τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀβραάμ.

2. Ἅγιοι ὁλόσωμοι: Νικόλαος, Χρυσόστομος, Γρηγόριος, Βασίλειος, Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καί Δαμιανός, Δημήτριος.

3. Μέσα στό ἱερό οἱ Ἅγιοι Διάκονοι Παρμενίων, Ρωμανός ὁ Μελωδός καί πρωτομάρτυς Στέφανος.

4. Μετά ὁ Χριστός συνομιλῶν μέ τόν Πέτρον Ἀλεξανδρείας.

5. Ἔξω ἀπό τὸ ἱερό ἀκολουθοῦν οἱ Ἅγιοι: Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, Ἁγ. Μηνᾶς καί Βικέντιος, Ἀντώνιος ὁ Μέγας, Θεοδόσιος ὁ Κοινοβιάρχης, Σάββας ὁ  ἡγιασμένος καί μετά τήν θύρα ἡ κόλαση τῶν ἁμαρτωλῶν.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΝΗ:

Ἅγιοι: Θεοπίστη, Ναζάριος, Τρύφων, Μαρδάριος, Πηγάσιος, Νικήτας, Ὀρέστης, Σωσίπατρος, Συμεών, Πρόχορος, Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, Κλήμης, Ἀνανίας, Βαρνάβας.

Στόν Βόρειο τοῖχο οἱ Ἅγιοι: Ἄγαβος, Ἀριστόβουλος, Ἀνδρόνικος, Σιλουανός, Καλλίστρατος, Κέλσιος.

Γυμνάσιος, Αἰκατερίνη Κυριακή, Ἀναστασία ἡ Ρωμαία καί Παρασκευή.

ΖΩΝΗ ΤΡΙΤΗ: Σκηνές ἀπό τὴ ζωή τοῦ Χριστοῦ:  Ἡ γέννησις τῆς Θεοτόκου, ὁ δεῖπνος τοῦ Λεπροῦ, ὁ Μυστικός Δεῖπνος, ὁ νιπτήρ, ἡ προδοσία, Ὁ κρινόμενος ὑπό Ἄννα καί Καϊάφα, ἡ ἄρνηση τοῦ Πέτρου, ἡ ἀπόνιψη τοῦ Πιλάτου, ἡ μαστίγωση, ὁ ἐμπαιγμός τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος ἀνερχόμενος ἐπί Σταυροῦ, ἡ Σταύρωση, ἡ Ἀποκαθήλωση, ὁ ἐπιτάφιος θρῆνος, ἡ ὁλόσωμος ταφή, ἡ Ἀνάσταση, ἡ χαρά τῶν Μυροφόρων, κλπ.

Ἐπίσης ἔχουμε τή μετάληψη τῶν ἀποστόλων καθώς καί παραστάσεις ἀπό τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο. Στό δυτικό τοῖχο ἔχουμε τή Γενική Κρίση κατά τή Δευτέρα Παρουσία. Στο ὑψηλότερο καί κεντρικότερο σημεῖο ἐντός τοῦ κύκλου εἶναι ζωγραφισμένος ὁ Κριτής Χριστός. Πατᾶ σὲ κύκλους ποὺ εἰκονίζουν τὰ πολυόμματα Χερουβείμ.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΖΩΝΗ: Εἰκονίζεται ἡ Αγία Τριάδα καθώς καί ζεύγη προφητῶν: Ἱερεμίας-Ἰωνᾶς, Ἰωήλ-Ησαϊας κλπ

Εὐλαβικά ἄς κλείσουμε τὸ σύντομο αὐτό προσκύνημα μὲ τούς στιχους τοῦ ποιητή Ἀθάνα Γεωργίου:

 

Στό παλαιό ξαναπῆγα μοναστήρι

κι ἔζησα λίγες ὦρες προσευχῆς

τῆς σκέψης μου παράλλαξαν οἱ γύροι,

τά ρίγη ἀναβλάστησαν τῆς ψυχῆς.

Δέξου τὶς ταπεινές μας ἱκεσίες

καί δῶσε Παντοδύναμε Θεέ

Νά παλιώνουν στή γῆ σου οἱ ἐκκλησίες

Νά μήν παλιών΄ ἡ πίστη μας ποτέ.

 

 

 

 

 

 

 

 ΩΡΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΝΕΙΡΟ

Ὧρες δίχως ὄνειρο

Προχώρησα σ΄ἕνα βράδυ-

φωτεινὸ

Θέλησα ἔτσι νὰ δώσω ἕνα νόημα

στὴν ὕπαρξή μου-

Ἔνιωσα τὴν ἀναπνοὴ ἀνθρώπων

ταλαιπωρημένων ἀπὸ τὰ πάθη

καὶ τὴ δυσκολία τους

καὶ πόνεσα

βλέποντας ν’ ἀφήνουν τὸ χρόνο

νὰ βουτᾶ μέσα στὴ μιζέρια.

Κι ἀναρωτήθηκα:

πῶς νἆναι Θεέ μου-

οἱ ὦρες δίχως ὄνειρο;;

Σὰν ἕνα τέλμα ἀτέλειωτο

καὶ τὸ ἴδιο μονότονο ὅπως χθές;;

Ὄχι!

Δὲν θὰ δεχθῶ τὸ σωφρονισμό!

Δὲν θὰ ἀφήσω τὸ τέλμα

νὰ μὲ καταπιεῖ!

Θέλω νὰ ζῶ!

Θέλω νὰ ὀνειρεύομαι!

Θέλω νά ἀγαπῶ!

Θέλω νά ἐλπίζω!

νὰ πιστεύω!

νὰ συγχωρῶ!

Νὰ ζῶ τὶς ὧρες τῆς μικρῆς μου τούτης ζωῆς

μὲ ὄνειρο...

Υ.Γ. Ἔμπνευση ὁ ἅγ. Πορφύριος, ὁ πιὸ ὀνειροπόλος ἅγιος ὅλων τῶν ἐποχῶν...

 

Συνειδητοποίηση

σὲ ὕφος πεζὸ-

ἀξίζει νὰ κυοφορεῖς

ἕνα ποίημα

μῆνες πολλοὺς.

Ὅταν γεννιέται,

φέρνει τόση χαρά,

ποὺ σὲ κάνει νὰ ξεχνᾶς τὴ λύπη

τῆς ἀκαρπίας

καὶ τῆς ξηρότητας.

 

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ

Συνειδητοποίηση δευτέρα:

Ὅλοι οἱ ποιητὲς-ἐμεῖς

θαρρεῖς καὶ κρατοῦμε μιὰ ὑπόμνηση

χαράζοντας γραμμὲς

πάνω στὸ τζάμι τῆς Ἀλήθειας...

Σιωπηλοὶ

μέσα ἀπὸ τὸν τρόπο φωνῆς

ποὺ ἐπιλέξαμε ἤ μᾶς ἐπέλεξε:

τὴ γραφή...

Κι αὐτὴ ἡ σιωπὴ μας δορυφορικά ἐκπέμπει

μιὰ ἐκκωφαντικὴ κραυγή:

Ναί! Ἀμήν! Γένοιτο!

ΓΕΝΟΙΤΟ

Οἱ ὧρες τῆς ζωῆς μου

πέρασαν

κοντά Σου, Κύριε...

κι ὅμως...

τήν καρδιά Σου

δέν Τὴ συνάντησα...

Οἱ μέρες μου

πέρασαν

κοντὰ στοὺς «δικούς Σου»

ἀνθρώπους

ὅμως τὴ δική Σου ἀγάπη

δὲν γνώρισα...

Εἶμαι, Κύριε,

ἀπό τοὺς δικούς Σου

ὅμως κάθε μέρα

Σὲ ἀρνοῦμαι...

 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

 

Ξεθυμαίνοντας κι ἀπόψε

σὲ μιὰ βουβὴ χοροεσπερίδα

ἔγραψα πάνω στὸ σῶμα πληγές...

Μόχθησα πολὺ γιὰ τὸ τώρα τό χθὲς τό τίποτε

Κι –ἦταν ὅλα τόσο καλά-

ἀγγελικὰ πλασμένα-

Μάγισσες ἦρθαν νὰ πάρουν τὴν ψυχή μου

τήν ποίηση πιὰ στή γωνιά τήν ξέχασαν...

Μά, ἐγώ θὰ κάθομαι ἐδῶ

μοναχικὸς προσκυνητής

τοῦ λάθους

νὰ συντροφεύω τὸ δάκρυ

ὅλων αὐτῶν τῶν ἀστεριῶν

ποὺ ξέπεσαν

ποὺ γλίστρησαν

ἀσθμαίνοντας

στόν κατήφορο

τῆς ἀνηφόρας

ποὺ λέγεται...ΖΩΗ...

 

ΚΑΘΕ ΠΝΟΗ ΜΟΥ

Κάθε πνοή μου

βγαίνει μὲ πόνο

πρὸς ἀναζήτησή Σου...

Ποῦ εἶσαι Θεέ μου;;

Ἵνα τί μὲ ἐγκατέλειπες;;

Γιατί στὴ ζωή μας

εἶναι μόνο ζωντανὴ

ἡ ματαιτότητα;;

Τά τόσα λόγια;;

Τό τόσο κενό;;

Τό τόσο ψέμα;;

Γιατὶ νὰ ζοῦμε

μακριὰ ἀπό ὅσα ἀγαπᾶμε;;

Γιατὶ νὰ μὴν ἀγαπᾶμε;;

Γιατὶ νὰ μὴν ξέρουμε

νά ἀγαπᾶμε;;

Ἰόνιον Πέλαγος

 

Ἀφιλόξενη γῆ

Κύματα ἐχθρικὰ

ἐχθροὶ κρυμμένοι

ἄνθρωποι «κορυφαῖοι»

μέσα στὴ μηδαμινότητά τους.

Ἄγνωστο σὲ μέ-

οὔτε ποὺ ἄκουσα

τὰ κύματά σου νὰ ἠχοῦν

στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς μου.

Ἡ καρδιά μου

χρόνο σπαταλᾶ νὰ σὲ γνωρίσει,

μὰ πάντα ἀπρόσιτο θἆσαι-

ἕνα αἰώνιο μαρτύριο

κι ἕνα ἀνεξήγητο μυστήριο-

Κι ἐγώ ναυαγός

στὶς ἀκτές σου ἀκόμα παλεύω

μὲ τὰ παγωμένα καὶ ἀφρισμένα

κύματά σου ζητώντας

νὰ ἐξιλεώσω

τοῦ Θεοῦ τή δίκαιη ...

ΟΡΓΗ...

 

 

 

 

 

Η ΜΩΡΙΑ ΜΟΥ

Ἡ μωρία μου

Νά προσπαθεῖς νὰ κοιμηθεῖς

πάνω σὲ ὄνειρα

ἑνὸς κόσμου ποὺ ἀκόμα δὲ γεννήθηκε μέσα σου.

Ὡραῖες ὑποθέσεις!

Τό σχοινὶ τῆς συνήθειας ἀπὸ τεντωμένη γραμμὴ

γίνεται θηλιὰ ποὺ πάει νὰ σὲ πνίξει χαιρέκακα.

Ἄχ ζωή!

Ἐσύ εἶσαι λοιπόν;;

Καὶ νὰ θέλεις νὰ εἶσαι κάποιος ἄλλος

καὶ νὰ θέλεις νὰ ξαναζήσεις δύο καὶ τρεῖς φορές...

Ἄς εἶναι, Θεέ μου...

Ὅλα δικά Σου θἄθελα νἆναι...

Καὶ γιατὶ Σοῦ μιλῶ;;

Γιατὶ νιώθω ὅτι Σύ μὲ ἀκοῦς, μὲ νιώθεις,

σπλάγχνο Σου-ποῦ

ἄνθρωπος τέτοιος ἒπί γῆς;;

Ἄς Σοῦ χαμογελάσω, ὅμως

μικρὴ ἡλιαχτίδα, γιατὶ ξέθαψες

τὸν κρυμμένο θησαυρό...

Καληνύχτα...

 

 

Ἡ καθημερινότητα

ἕνας πόνος, μιὰ πληγή...

Ὁ νοῦς

τόσο δύσκολο νὰ εἶναι

στό Χριστό...

Γύρω μου τόσοι πειρασμοὶ

Τόσοι ἄνθρωποι...

ἀφοσιωμένοι

σὲ «στόχους»

«ρομαντικοί»

καί...αἰσθηματίες...

 

«Ἔ, καί τί!»

 

«Ἔ, καί τί!»

Κύκλους κι ἄς κάνουμε

γύρω ἀπὸ μιὰ ζωή ἀπροσκύνητη

τί μένει;;

Κλοπιμαῖα κρατᾶμε ὑπὸ μάλης

θαρρεῖς καὶ μποροῦμε νὰ κατέχουμε

ὅλα τὰ δικά μας.

Γράμματα ἔρχονται καὶ πᾶνε

Ἄνθρωποι γύρω μας δίνουν ἕνα ἄδοξο τέλος

στὴ  μαύρη τους ἄβυσσο...

Κι ὁ οὐρανὸς

ὅπως τὸν θέλουν τὰ παιδιά!

Διάφανος!

Γαλανός!

Μὲ ἄσπρα πουπουλένια σύννεφα!

Κι ἕνας χαρταετὸς κρατημένος ἀπὸ τὸ χέρι μου

νὰ μπλέκεται στὰ φτερὰ τῶν ἀγγέλων!

Κι ἡ ἱστορία ἐδῶ.

Μέσα στὰ χέρια μας.

Τὰ μάτια μας νὰ ἀτενίζουν αὐτὸν τὸν γαλάζιο οὐρανὸ!!!!

 

 

Δέξου

Δέξου, Χριστέ μου,

ἀπόψε

τὰ ἀκούσια τοῦτα δάκρυά μου

ἐξίλασμα

γιὰ τὶς ἄπειρες

βαριὲς

ἀπάνθρωπες ἁμαρτίες μου

ποὺ δὲν τὶς ἔχω

καταλάβει

ποὺ γιαυτές δὲν ἔχω ἀκόμα

θρηνήσει.

Εἶμαι ἄθλια

ἀδύναμη

γεμάτη ἀπό τὸ κακό,

ὅμως πονῶ

καὶ Σοῦ ζητῶ,

Χριστέ,

τὴν ἀγάπη Σου,

ἄν καὶ πρέπει νὰ φωνάξω:

«Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ ...»...

 

 

 

 

 

 

 

 

Νά σ’ άγαπήσουν «δωρεάν»!

Τί ὑπέροχο Θεέ μου!

Χωρὶς «γιατί»

χωρὶς ἐξηγήσεις καὶ «μετά»

χωρὶς χαρτιὰ διαδικαστικὰ

Ποιός εἶσαι;;

Ποῦ ἤσουν;;

Ποίοι ἦταν οἱ γονεῖς σου;;

Συνεπάγεται...

Ὅλα τὰ «ἄρα» καὶ τὰ «συνεπάγεται»

πληγώνουν, πονοῦν ἀνεπανόρθωτα-

καὶ στὸ τέλος συνθέτουν

ἕνα μεγάλο «τίποτε»

Ἤθελα νὰ μιλήσω καὶ νά πῶ...

Τί νά πῶ;;;

Ὅ,τι εἶναι νὰ λὲς τὴν ἀλήθεια

Νὰ σὲ ἀφήνουν νὰ λὲς τὴν ἀλήθεια

-«Θἆναι σίγουρα τρελλή!»

Πῶς γίνεται ἐδῶ νὰ μὴν εἶναι εὐτυχισμένη;;;

Μά τί λέει;;

Ποιά ἀλήθεια;; Ἔχει ὄρεξη γιὰ παραμύθια;;

Παραμύθια;; Ἄχ ναί, τὰ παραμύθια!

Πόσο τὰ νοστάλγησα...Κι ἄς μὴν μοῦ εἶπε ποτέ κανένας...

Κι ὅμως νά, γεμάτη εἶναι ἡ ψυχή μου ἀπ’ αὐτά...

 

 

 

 

 

 

 

Κλαίω καὶ ἀπόψε

γιὰ τὴν ἀγάπη

πουλήθηκα τόσο φθηνὰ

καὶ εἶναι κάθε μέρα

ποὺ μὲ πόνο κοιτῶ

τὸ τέλος...

Κι ὅμως πάλι ξεκινῶ!

Ὄχι!

Ὅταν θὰ φύγω

θὰ κρυφθῶ

Θὰ γίνω ἀετὸς

καὶ σκουληκάκι μικρὸ τῆς γῆς

Μιὰ λεπτὴ κλωστὴ λευκὴ

ποὺ δὲν θὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ...

Χάραξα πολλὲς φορὲς

τὸ ὄνομά μου

σὲ «νομίσματα» χρυςὰ

κι ὅμως πουλήθηκα

τόσο...ἀπροσδόκητα

χωρὶς ἔστω ἕνα

ψεύτικο χαμόγελο...

 

 

 

Γιατὶ νὰ πονῶ

κρατώντας

τὸ νυχτικὸ τῆς μοῖρας

στὰ χέρια;;

Τὸ ριζικὸ μου

καὶ τὸ χτικιό μου

τοῦτες οἱ λέξεις

ποὺ μὲ τὸσο πάθος

λάτρεψα

καὶ θέλουν νὰ μὲ λοξοδρομήσουν

θαρρεῖς

ἀπὸ τόν «δρόμο τὸν καλό».

Ἔχω μάθει τό ρόλο

«τὸ καλὸ παιδί»

Ρόλος ὑπέροχος, μεγάλης ἀκροαματικότητος καὶ θέασης.

Μά, τί πικρό...

Μονάχα ἕνας «ρόλος»

Ἀδιάφορον ἤ ὄχι

ὁ νοῦς μου

γεμάτος κλοπιμαῖα

γεμάτος ὄνειρα

καὶ λέξεις.

Μὰ θαρρεῖς πώς ἦρθε ἡ ὥρα

νὰ πουλήσω τὸ ρόλο

καὶ νὰ ζήσω τὸ ὄνειρο..

Ἄφησα λεύτερο τὸ χέρι ἀπόψε

πάντα ζῶ κάτω ἀπό τὸ φόβο

Ἔτσι κύλησε γιὰ μὲ

αὐτὴ ἡ μικρή-μεγάλη μου ζωὴ-

καὶ μόνο μέσα σ’ αὐτοὺς τοὺς στίχους

ζῶ τὴ λευτεριὰ

χρώματα γεμάτη

κι ἀρώματα

καὶ πουλιά-πολλὰ πουλιὰ...

Κάθισα σήμερα

καὶ κοίταξα τὸ πέταγμα

μικρῶν πουλιῶν

πέταγμα ξέφρενο, τρελό γεμάτο

χαρά!!!!!

Χαρὰ

λέξη ξεχασμένη...

Πολυέλαιοι καὶ κεριὰ

Φῶτα καὶ λόγια

λουλούδια-γέλια

χαμένος στὴ γῆ

κρυμμένος καλὰ-

ἀπό μάτια περίεργα...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ

Σαλὸς κι ἀπόψε-

νὰ ἀναζητεῖς τὴ μετάνοια

νὰ κοιτᾶς τό σταυρό

νὰ κλαῖς

κι ἄλλοι

νὰ σὲ θεωροῦν

αὐτάρκη.

Ἐλθὲ Κύριε,

Καρδιογνῶστα!!!

 

ΑΙΓΑΙΟΝ ΠΕΛΑΓΟΣ

 

Αἰγαῖον Πέλαγος

Λαχτάρησα ν’ ἀτενίσω τοὺς ἰριδισμοὺς

τῆς θάλασσας

καὶ τὰ μυστικά της νά ἀφουγκραστῶ

στέκοντας ἐκεῖ ἀπέναντί της

-ἀλλά κρυφὰ ἀπό ὅλους-

ἔτσι δά, σιωπηλὸς καὶ τάχα κουτός...

Αἰγαῖον Πέλαγος!

Λαχτάρησα τὸ γαλάζιο σου νὰ ἀτενίσω

καὶ νὰ κλάψω...

Νὰ ἀφήσω λεύτερα τὸν ἑαυτό μου

στὸ βυθὸ καὶ στὸ ἀπέραντό σου...

Νὰ κάνω μυστικὰ μου τὰ δικά σου

καὶ νὰ ζήσω λίγο ἐλεύθερος...

Ναί,

ἄνθρωπος λεύτερος,

ἁγνός, ἀληθινός.

Μέσα στὸ γαλάζιο σου

θὲ νὰ κοιτῶ

παφλάζοντας σάν τὸ κύμα

μιὰ μουσκεμένη φιλοδοξία.

Κι ὅταν αὐτὴ στεγνώσει

νὰ τὴν κάνω πανάκι λευκὸ

σὲ μικρὸ καραβάκι

νὰ τὴ στήσω λάβαρο

καὶ νὰ ὁρμήσω

στὸ πέλαγος ταξίδι

πρωτόγνωρο

νὰ ἐπιχειρήσω:

βαρκούλα μικρὴ

σὲ Πέλαγος μεγάλο

ταξίδι ποθεῖ...

Θεέ μου,

δῶς της τὸ σινιάλο!!!!

 

 

 

 

 

Μέσα στήν νύχτα καί στή μοναξιά στέκομαι μπροστά Σου Θεέ μου καί ἐκλιπαρῶ τὴν παρουσία Σου...Χωρίς τό φῶς Σου στέκομαι ἀδύναμη νὰ ἀντιμετωπίσω τό σκοτάδι ποὺ ἁπλώνεται μπροστὰ μου ἀπό τό παράλογο τοῦ κόσμου τούτου, ἀπό τό παράλογο τῆς δῆθεν ἀγάπης τοῦ δῆθεν πνευματικοῦ κόσμου...Στέκομαι ἀκίνητος παρατηρητής...Στέκομαι ἀπέναντί τους καί σιωπῶ. Στέκομαι ἀπέναντί Σου, Θεέ μου, καὶ Σοῦ μιλῶ χωρίς φόβο..

Δέν θέλω νὰ πετάξω οὔτε ἕνα ψίχουλο, Κύριε, ἀπό αὐτά ποὺ μοῦ χαρίζεις τόσο ἁπλόχερα κάθε μέρα... Μέσα στό καλυβάκι μου κάθομαι καί ρωτῶ: Πότε ἄνθισες ἀμυγδαλιά;; Πότε χελιδονάκι μου ἔβγαλες τό πρῶτο σου κελάηδημα;; Δῶσε μου Θεέ μου ὅλες τὶς στέρνες τοῦ οὐρανοῦ νὰ τὶς γεμίσω ἀγάπη. Νὰ τὶς γεμίσω εὐλογία καί χαρά...Δῶσε μου ὅλα τὰ νερά καὶ τὶς ἀνταύγειες Σου νὰ τὶς στολίσω στὸ θαῦμα! Ὁ ἥλιος νὰ λάμπει καί νὰ νικᾶ κάθε ἀδυσώπητο σκοτάδι...Κι ἔτσι ὅλοι μαζί νὰ κάνουμε μιὰ ἀγκαλιά καὶ νὰ κλείσουμε στὰ χέρια μας μιὰ ΥΔΡΟΓΕΙΟ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΗ...
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ!!!!
  

 

 

Read 241 times
Bookmakers bonuses with www gbetting.co.uk site.